BBC czyli Biblioteczka Bhaktivedanta College to seria publikacji omawiających temat bhakti w sposób naukowy i akademicki. Znajdują się tutaj artykuły prezentujące bhakti, jako uniwersalny element każdej religii oraz przedstawiające ją w kontekście rozmaitych dziedzin nauki - od literatury, poprzez nauki ścisłe po filozofię i teologię. Uniwersalne ujęcie tematu bhakti stanowi wartościową alternatywę do rozważań na temat Absolutu.
Bhaktivedanta College to uczelnia kształcąca teologów bhakti na wydziale Teologii Wisznuizmu. Program obejmuje przedmioty akademickie oraz praktyczne i filozoficzne podstawy bhakti. Siedzibą Bhaktivedanta College jest malowniczo położony XIX wieczny zamek w Ardenach, w Belgii. Uczelnia akredytowana jest przez Uniwersytet Lampeter w Walii.
Poniżej przedstawiamy wybrane fragmenty artykułów opublikowanych dotychczas w serii zeszytów Biblioteczki Bhaktivedanta College. Można je pobrać poniżej w formacie pdf (link znajduje się na końcu każdego z opublikowanych fragmentów).
BBC nr 1, 2008
Dr Graham M. Schweig “Uniwersalna i Poufna Miłość do Boga: Dwa Kluczowe Tematy w Teologii Bhakti A. C. Bhaktivedanty Swamiego Prabhupada”
str: 4
Definicja religii jako „bhakti”
Prabhupada przemawiał uniwersalnym językiem religii. Odzwierciedla to sposób w jaki używał samego słowa „religia”. Rzadko identyfikował nauki wisznuizmu jako „religię” i, co charakterystyczne, mówił i pisał o „zasadach” religii raczej, niż o samej religii. Religia, jako abstrakt w liczbie pojedynczej, które odpowiada sanskryckiemu słowu dharma, jest prezentowana przez niego generalnie w „uniwersalnym” znaczeniu religii lub jako wyraz jedności religii. Prabhupada nierzadko odnosi się do religii (w liczbie mnogiej) porównując ją ze słowem religia użytym w liczbie pojedynczej. Używa formy liczby mnogiej omawiając szczegóły ukazujące sekciarski charakter lub też niedoskonałości religii. Religie posiadają tymczasowe, materialne desygnaty. Ale religia, w liczbie pojedynczej, jest wieczna i duchowa.
BBC nr 2, 2008
Dr William H. Deadwyler “Aborcja a język nieświadomości”
str: 2
Ta polityczna kwestia to aborcja. Ale aborcja jest słowem obmierzłym i brutalnym, ponieważ to, co ono opisuje jest obmierzłe i brutalne. Bilbord reklamujący ABORCJĘ wysokimi na metr literami szokowałby naszą wrażliwość. Ale nie jesteśmy niepotrzebnie uświadamiani co do zakresu usług, gdy czytamy PRZERWANIE CIĄŻY. Tu język polityki ukazuje się w całej swej okazałości. Niezdarna zbitka wielosylabowców zastępuje krótkie, dosadne słowo. Nowe wyrażenie ukradkiem obchodzi fakt, że zostaje przerwane życie, sugerując, że jedynie przerywana jest ciąża. Fraza ta, by użyć słów Orwella, „pada na fakty jak miękki śnieg, rozmazując kontury i przykrywając wszystkie detale”. Co więcej, gdy matka przychodzi, aby usunąć ciążę – czyli usunąć płód – nie usłyszy ona nigdy, że coś tak prymitywnego i ohydnego jak zabicie dziecka będzie miało miejsce. Raczej usłyszy, że usunięta zostanie tkanka; wyrażenie, które całą tę operację wygodnie sprowadza do rangi usunięcia wrośniętego paznokcia lub pozbycia się brodawki.
BBC nr 3, 2008
Grevel Lindop “Indyjskie wpływy u Blake’a, ze szczególnym uwzględnieniem Bhagavad Gity”
str: 4
Poeci-wizjonerzy pochodzący z odmiennych kultur często zgadzają się w wielu sprawach ponieważ odnoszą się do tej samej duchowej czy też psychologicznej rzeczywistości. Zatem powstaje problem wspólnego źródła. Jeśli, na przykład, odnajdujemy u Blake’a ideę przypominającą idee reinkarnacji czy transmigracji, może ona rzeczywiście pochodzić ze źródeł indyjskich; ale w równym stopniu może ona pochodzić od pisarzy pitagorejskich z okresu antycznego lub z Republiki Platona. Często mówi się, że Platon i pitagorejczycy znajdowali się pod wpływem myśli indyjskiej. Ale nie zbliża nas to w żaden sposób do wiedzy o tym, co Blake zapożyczył bezpośrednio ze źródeł indyjskich.
BBC nr 1 (4), 2009
Thomas G. Herzig “Język religii. Jak możemy sensownie mówić o Bogu?”
str: 3
Śabda - wieczna, boska prawda w formie dźwięku, jest miarodajnym fundamentem sanskrytu, pierwotnego języka religijnego Indii. Mimo że początkowo przeznaczony do przekazywania prawd duchowych, sanskryt stopniowo przeszedł od czysto duchowych treści do zawarcia także i tego, co tymczasowe. Z drugiej jednak strony nasze ‘młodsze języki’ pozbawione wyraziście ‘religijnej’ gramatyki bądź słownictwa, musiały od samego początku korzystać z zupełnie zwykłych słów, by wyrazić niezwykłe rzeczywistości (np. dotyczące Boga lub nieba). Pojęcia takie jak ‘ojciec niebieski’ czy też ‘niebo’ pochodzą ze skończonego świata, a mimo to używane są do opisywania transcendentalnej rzeczywistości. Skąd jednak słowa dotyczące Boga wywodzą swe znaczenie? Zarówno teologowie jak i filozofowie muszą zmagać się ze zrozumieniem języka używanego do wyrażania doktryn religijnych jako częścią ich – tych doktryn – pełnego zrozumienia.
Pobierz pdf BBC nr 1 (4), 2009
BBC nr 2 (5), 2009
Klaus Klostermaier, “Świadomość Krsny, świadomość Chrystusa oraz współczesna świadomość religijna”
Świadomość, jak utrzymują główne nurty tradycji wschodu i zachodu, posiada wiele poziomów i musi być kultywowana i rozwijana aby spełniła swój właściwy cel. Jest to miejsce, gdzie fakty przeładowane są znaczeniem – gdzie znaczenie jest odzwierciedleniem rzeczywistości. Wszystkie religie wschodnie (jak również niektóre religie zachodnie) kładły największy nacisk na metody koncentracji, tzn. osiągania stanów świadomości, które wykluczają wszelkie zafałszowane i wypaczające wpływy, błędną percepcję jak również z góry założone interpretacje, dezinformację, jak również możliwość oszukiwania samego siebie. W naszym zdominowanym przez naukę świecie (jeśli chodzi o intelektualną stronę naszego świata) „fakty” zdystansowały „znaczenia” do tego stopnia, że wiele osób wierzy, że istnieją jedynie fakty, a nie ma znaczeń. Zaraz przed rewolucją naukową było wręcz przeciwnie: znaczenia zdystansowały fakty tak dalece, że intelektualiści byli zajęci wynajdowaniem coraz to nowych alegorii i symboli, aby wydobywać nowe znaczenia z kilku dostępnych faktów.
A zatem autentyczna współczesna świadomość religijna miałaby nie tyle brać w nawias „nowe fakty” i powracać do przed-naukowych interpretacji świata, lecz nadawać precyzyjne znaczenia dostępnym współcześnie faktom. Nie trzeba powtarzać, że to właśnie jest twórczym przedsięwzięciem, które najpierw należałoby podjąć. Także: z pewnością będzie ona na wiele sposobów różnić się od świadomości religijnej dawnych czasów – ale dopóki będzie to świadomość (świadomość głębi – jeśli ktoś woli), będzie miała w swej istocie coś wspólnego ze świadomością wieków poprzednich. Można założyć, że w rzeczywistości jedynie „świadomość” buduje pomosty pomiędzy różnymi wiekami oraz odmiennymi kulturami tradycji religijnych i że jedynie ta otwarta i głęboka świadomość sprowadza jedność i zrozumienie.”
Kenneth Rose, “Czy Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Krsny ma cokolwiek do zaoferowania chrześcijaństwu teologicznie?”
My, którzy jesteśmy chrześcijanami, możemy odkryć w wisznuiźmie tradycję nie mniej żywą i głęboką niż chrześcijańska, w której absolutna Opatrzność doświadczana jest jako wiele różnorodnych osobistych związków, z których wszystkie służą przywróceniu doskonałego miłosnego związku w błogosławionym towarzystwie tych, którzy odpowiedzieli na skierowaną do nas miłosną inicjatywę Boga. Odkrycie to powinno skłonić nas do odłożenia naszych dumnych i fałszywych roszczeń posiadania, wraz z judaizmem, jedynego bezpośredniego, historycznie i poprzez pisma, związku z Bogiem.
Konsekwencją tego wycofania się nie musi być sceptycyzm, który podważa samą możliwość objawienia; wręcz przeciwnie, wynikiem tego powinno być zrozumienie, że judeo-chrześcijańska historia zbawienia jest ważną nicią w szatach powszechnego zbawienia tkanych przez Boga – szatach potrzebujących wkładu wisznuizmu tak samo, jak wkładu chrześcijaństwa. Wierzę, że to jest najważniejsza lekcja, jakiej chrześcijaństwo może nauczyć się od wisznuizmu i jego zachodniego przedstawiciela, MTŚK.
Wczytywanie ...